17 Nisan 2010 Cumartesi

Şimdi...

Şimdi o üzülecek ama ben yardım edemiyeceğim yanında olamıyacağım. Şimdi o kafasına bir şeyleri takıcak ben takmaması için bir şeyler yapamıyacağım. Kalbimdeki sancıyı hiç bilemiyecek çenelerime kadar vuran sancıyı ruhsal olarak dğeik fiziksel olarakta çöküyorum yavaş yavaş ilaçlarla uyuyorum annemin zoruyla bir şeyler yiyorum yaşamaksa yaşadığım yaşıyorum ama çok sürmeyeceği belli...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder