"Şimdi sen bu mektubu okurken ben çoktan ölmüş olacağım" sözleri klişe olurdu hem okuyacağını nasıl bilebilrim ki bu tür bir giriş zaten insana ulan nasıl bir zihniyetin var öl gitte dünya kurtulsun dedirtiyo bana...
"Seni seviyorum, canımsın ,aşkımsın, bir tanemsin ve hep öyle kalacaksın" nidalarıyla başlayan bir mektup olabilirmiydi? Olursa sanırım sevgime ihanet etmekten başka bir şey olmazdı. Hala seviyorken, hala onu yaşıyorken niye kendimi öldüreyim. Seven zaten genelde acı çeker acıya katlanamıyacaksam sevmeyde katlanamıyorumdur. Kendi kendine tezat düşen bir son olurdu.
"Sana hiç layık olamadım zaten, hep üzdüm hep kırdım..." gibi bir giriş olsa zaten öldürmüşüm kendimi ruhsal olarak bir hiçe koymuşum fiziksel olarak ölmenin bir kaybı olmazdı.
Pff giriş kısmı bile zorluyorölürken bile mantık arıyorum... Öl gitsin ölmek için bu kadar uğraş mı verilir. Verilir verilir onca mutlu an onca yaşanan onca sene madem ölecez düzgün bişi olsun...
İnti(te-ta)har etmeye kalkmayacağımı biliyorum. Yaşamak iğrenç olsada, kötü olsada, karanlık olsada yaşamak. Sevgimle yaşamak en güzeli... Sevginin acı ile yapışık ikiz olduğu aşikar biliyorum ve kabul etmiştim zaten. Alışmadığım O yanımdayken acı kısmını görmüyordum şimdi gitti acı kısmınıda gördüm...
Giriş kısmını bulmak için daha çok çalışmalıyım daha byük ihtimalel uzun bir gelişme ve sonrasında çok kısa bütün anlam ve önemi belirten bir sonuç bölümü olacak...
Durmak yok ,yola devam...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder